Op 20 september 2026keert José Mercé terug naar het Teatro de la Maestranza voor de 24e Flamencobiënnale van Sevilla met Toquen a rebato, een van de Unieke Avonden van deze editie. Het recital is niet opgezet als een eenvoudige terugblik op successen of een conventionele presentatie van repertoire: de Biënnale ziet het als een ontmoeting tussen een van de herkenbaarste stemmen van de hedendaagse flamenco en drie jonge gitaristen die een belangrijke plaats in het huidige gitaarspel lijken te gaan innemen.
Het idee heeft een voorgeschiedenis. Tien jaar eerder, in 2016, sloot Mercé die Biënnale af in hetzelfde theater, begeleid door Tomatito, Pepe Habichuela en Alfredo Lagos. Het succes van die avond ligt aan de basis van dit nieuwe project. In 2026 keert de formule terug vanuit een ander generatieperspectief: David de Arahal, José del Tomate en Manuel Cerpa bespelen de gitaren, terwijl Mercé de cantes verkent die hij het beste beheerst door de ogen van ‘degenen die eraan komen’.
Het idee vat een van de spanningen in de huidige flamenco goed samen: hoe bewaar je een artistiek geheugen zonder er een museumstuk van te maken? Toquen a rebato lijkt precies rond die vraag te zijn opgebouwd.
De titel is niet toevallig gekozen. De Biënnale legt uit dat ‘Toquen a rebato’ enerzijds verwijst naar een soleá van Juanito Mojama, een cantaor voor wie José Mercé grote bewondering heeft. Tegelijkertijd is ‘tocar a rebato’ een traditionele Spaanse uitdrukking voor een dringend alarmsignaal, dat vroeger werd doorgegeven door snel klokkengelui of tromgeroffel.
De voorstelling maakt van die uitdrukking een artistiek statement. Het alarm dat Mercé slaat, kan worden samengevat in één vraag: wat gebeurt er als de cante verloren gaat? Het antwoord op die mogelijkheid bestaat niet uit uitsluitend achteromkijken. Het project plaatst Mercé naast een nieuwe generatie gitaristen, zodat de overdracht op het podium en in real time plaatsvindt.
Daarom werkt de titel in verschillende richtingen. Hij houdt de herinnering aan een historische cantaor levend, verwijst naar de volkstaal en vormt tegelijk een hedendaagse oproep om de cante als levend erfgoed te verdedigen. Mercés ‘klokslag’ wil de flamenco niet bevriezen, maar repertoire, ervaring en een bepaalde manier om het genre te begrijpen aan jongere musici doorgeven.
De vergelijking met 2016 is essentieel om de voorstelling te begrijpen. Dat jaar verzorgde José Mercé een veelbesproken slotavond in het Teatro de la Maestranza, begeleid door Tomatito, Pepe Habichuela en Alfredo Lagos, drie namen die verschillende generaties en scholen van de flamencogitaar vertegenwoordigden.
Tien jaar later pakt de Biënnale het idee opnieuw op, maar verandert het perspectief. Mercé blijft het middelpunt van de zang, terwijl de gitaren in handen komen van drie vertolkers die tussen 1998 en 2003 zijn geboren. Het contrast is bewust gekozen: een stem met tientallen jaren podiumervaring en een uitgebreide discografie gaat in dialoog met gitaristen die de continuïteit van het genre belichamen.
We krijgen dus geen nostalgische herhaling van de avond uit 2016. Het concept wordt opnieuw gebruikt om te onderzoeken wat er in tien jaar is veranderd: hoe een jonge generatie naar Mercés cantes luistert, hoe zij hem begeleidt en wat zij kan ontvangen van een artiest die zowel de traditionele flamenco als de opening naar een groot publiek heeft meegemaakt.
De gitaar is een van de grote troeven van Toquen a rebato. Elke begeleider brengt een ander parcours en een eigen relatie met de traditie mee.
David de Arahal, geboren in 2000, behoort tot de opvallendste jonge stemmen van de Sevillaanse gitaarscene. Ondanks zijn leeftijd heeft zijn loopbaan hem al naast belangrijke artiesten gebracht, en de Biënnale zelf presenteert hem als een musicus die een plaats tussen de groten heeft veroverd.
José del Tomate, geboren in Almería in 1998, behoort tot een van de grote gitaardynastieën van de flamenco. Hij is de zoon van Tomatito en beschouwt ook zijn oom Niño Miguel als voorbeeld. Zijn aanwezigheid slaat bovendien een bijzonder aantrekkelijke brug naar de voorstelling van 2016, waarin juist Tomatito Mercé begeleidde.
Manuel Cerpa, geboren in Chipiona in 2003, is de jongste van de drie. Zijn deelname heeft een andere dimensie, omdat hij al regelmatig met José Mercé op tournee gaat. Er bestaat dus al een artistieke relatie, die voor een andere vorm van samenspel kan zorgen dan een eenmalige ontmoeting.
De combinatie van de drie voorkomt dat de ‘nieuwe generatie’ een abstract begrip blijft: het zijn drie gitaristen met verschillende achtergronden, scholen en banden met de cante.
De Biënnale publiceert geen vaste, nummer-voor-nummer opgebouwde setlist, wat logisch is voor een flamencorecital van dit type, maar geeft wel duidelijke aanwijzingen over de muzikale richting. Het programma kondigt een reis aan langs de palos waarin José Mercé het sterkst is, opnieuw bekeken vanuit het perspectief van de jonge gitaristen.
Twee referenties lijken onvermijdelijk. De eerste zijn de bulerías uit Jerez, natuurlijk terrein voor een cantaor die in de wijk Santiago werd geboren en diep verbonden is met de traditie van Jerez. De tweede zijn de alegrías. De organisatie laat ook weten dat er ruimte zal zijn voor enkele knipogen naar de grote successen uit zijn carrière.
Dat doet een recital vermoeden dat geen strakke scheidslijn trekt tussen de meest orthodoxe Mercé en de artiest die erin slaagde flamenco bij een massaal publiek te brengen. Een van de bijzondere kenmerken van zijn loopbaan is juist dat hij tussen die werelden kon bewegen zonder zijn identiteit als cantaor op te geven.
De aantrekkingskracht van de avond ligt daarom minder in een nooit eerder gehoorde lijst met nummers dan in het observeren van hoe de begeleiding verandert wanneer drie jonge gitaristen repertoire betreden dat Mercé al tientallen jaren zingt.
Hoewel de drie gitaren veel aandacht trekken, treedt in Toquen a rebato een grotere bezetting aan. De officiële artistieke fiche vermeldt José Mercé als zanger, begeleid door David de Arahal, José del Tomate en Manuel Cerpa op gitaar.
De ritmesectie wordt aangevuld door David del Gasolina op cajón en percussie. Víctor Carrasco, Chicharito de Jerez, Jorge Bautista en Merce Garcíaverzorgen de achtergrondzang en palmas.
Deze bezetting wijst op een voorstelling die kan bewegen tussen sterk uitgeklede momenten —stem en gitaar— en passages met meer ritmische kracht. In repertoire waarin de bulerías naar verwachting een belangrijke rol spelen, zijn de palmas en achtergrondzang geen bijzaak: ze kunnen een essentieel onderdeel van de muzikale architectuur van de avond worden.
Het idee van overdracht krijgt bijzonder gewicht wanneer José Mercé centraal staat. Hij werd in 1955 als José Soto Soto geboren in Jerez de la Frontera en komt uit een lange flamencolijn: hij is achterkleinzoon van Paco de la Luz, neef van Manuel Soto ‘Sordera’ en volle neef van Vicente Soto ‘Sordera’.
Zijn eigen levensverhaal is opgebouwd uit een keten van leerervaringen en podia. Als kind zong hij in de koorschool van de Basílica de La Merced —daaraan dankt hij zijn artiestennaam—, trad hij op tijdens de Jueves Flamencos in Jerez en vertrok hij al op jonge leeftijd naar Madrid, waar hij in Torres Bermejas werkte. In de loop van zijn carrière werd hij begeleid door gitaristen als Manolo Sanlúcar en Paco de Lucía, waarna hij uitgroeide tot een van de cantaores die het genre bij een zeer breed publiek konden brengen.
Die weg maakt het bijzonder passend dat de Biënnale hem nu in het hart van een generatieproject plaatst. Mercé verschijnt niet alleen als vertolker, maar als schakel in een keten: iemand die een traditie ontving, die gedurende zijn loopbaan transformeerde en haar nu confronteert met musici die hun eigen traject beginnen uit te bouwen.
De Biënnale classificeert Toquen a rebato als een Unieke Avond. Deze benaming verwijst naar voorstellingen die als eenmalige gebeurtenissen binnen deze editie zijn bedacht en niet simpelweg een halte van een gewone tournee in Sevilla vormen.
In 2026 heeft de Biënnale 26 projecten onder deze noemer samengebracht. José Mercé neemt ook deel aan een ander project: het gala El mundo por montera, dat op 10 september in de Plaza de Toros de la Real Maestranza plaatsvindt. Toquen a rebato is echter zijn eigen afspraak als absolute hoofdrolspeler binnen het programma.
De gekozen locatie is het Teatro de la Maestranza, een van de grote podia van de Biënnale 2026 en een plaats met een bijzondere band met de recente festivalgeschiedenis van de zanger. De terugkeer naar precies het theater waar de avond van 2016 plaatsvond, versterkt de lezing van deze voorstelling als een gesprek tussen twee momenten met tien jaar ertussen.
Zondag 20 september wordt een bijzonder drukke dag op de Biënnale. Voor Mercés recital is er in San Luis de los Franceses een Unieke Matinee van Alejandro Hurtado met Enrique Solinís , terwijl Manuel de la Luz en Manuel Imán om 19.00 uur Manos que hablan presenteren in Espacio Turina. Later ontvangt het Teatro Alameda de Gala del Circuito Andaluz de Jóvenes Flamencos.
Binnen die context bezet Toquen a rebato om 20.00 uurhet grote avondtijdstip in het Teatro de la Maestranza. Wie meerdere dagen Biënnale plant, doet er goed aan de tijden zorgvuldig te controleren, omdat sommige activiteiten elkaar gedeeltelijk of volledig overlappen.
Bekijk ook onze volledige gids voor de Unieke Avonden van de Biënnale 2026 en de algemene gids voor de Flamencobiënnale van Sevilla 2026 om dit recital binnen de volledige kalender te plaatsen.
Toquen a rebato biedt verschillende leeslagen en kan uiteenlopende publieksgroepen aanspreken. Wie de carrière van José Mercé kent, zal willen horen hoe hij zijn vertrouwde terrein opnieuw bezoekt met drie gitaren van een andere generatie. Voor liefhebbers van de flamencogitaar biedt de avond de zeldzame kans om drie jonge gitaristen met dezelfde cantaor te horen dialogeren binnen één gezamenlijk concept.
Het kan ook een goede keuze zijn voor wie via een zeer herkenbare artiest kennis wil maken met de cante. Mercé combineert al tientallen jaren diep in de flamenco geworteld repertoire met een communicatief vermogen waarmee hij een publiek ver buiten de traditionele kring van aficionados heeft bereikt.
En voor wie de Biënnale van 2016 heeft gevolgd, is er nog een extra aantrekkingskracht: twee avonden vergelijken die rond hetzelfde idee zijn opgebouwd, maar door tien jaar en twee verschillende generaties gitaristen van elkaar worden gescheiden.
Controleer de beschikbaarheid ruim van tevoren. De Biënnale omschrijft het recital als een Unieke Avond, waardoor dit de enige datum in het officiële programma is.
Houd rekening met de overlappingen op 20 september. Wilt u meerdere voorstellingen combineren, let dan vooral op de voorstelling in Espacio Turina die om 19.00 uur begint en op de overige activiteiten van die dag.
Neem voldoende tijd om bij het Teatro de la Maestranza aan te komen. Het is een van de grootste en belangrijkste festivallocaties, en op dagen met een druk programma kan het in de omgeving bijzonder levendig zijn.
Verwacht niet per se een ‘greatest hits’-concert. De officiële informatie legt de nadruk op een reis langs de palos waarin Mercé het sterkst is en op de muzikale dialoog met de drie gitaristen. Er kunnen verwijzingen naar populaire nummers uit zijn carrière zijn, maar het concept van de voorstelling is in essentie flamenco.
José Mercé presenteert Toquen a rebato op zondag 20 september 2026 om 20.00 uur.
Het recital vindt plaats in het Teatro de la Maestranza in Sevilla, een van de belangrijkste locaties van de 24e Flamencobiënnale.
Hij wordt begeleid door David de Arahal, José del Tomate en Manuel Cerpa, drie jonge gitaristen met uiteenlopende achtergronden en loopbanen.
De titel verwijst naar een soleá van Juanito Mojama en naar de traditionele Spaanse uitdrukking ‘tocar a rebato’, een dringende alarmoproep. De voorstelling gebruikt dat idee als symbolische waarschuwing voor het risico dat de cante verloren gaat en als gebaar van overdracht aan een nieuwe generatie.
De Biënnale publiceert geen vaste setlist, maar kondigt een reis aan langs de palos waarin Mercé het sterkst is. Ze noemt uitdrukkelijk bulerías uit Jerez, alegrías en mogelijke verwijzingen naar enkele van zijn successen.
De Biënnale presenteert de voorstelling als een Unieke Avond. Het concept grijpt terug op de vorm van Mercés recital in het Maestranza in 2016 met drie grote gitaristen, maar ontwikkelt die nu verder met een nieuwe generatie flamencogitaristen.
Ja. Hij maakt ook deel uit van El mundo por montera, het gala van de 24e Biënnale dat op 10 september in de Plaza de Toros de la Real Maestranza plaatsvindt.
Toquen a rebato heeft een eenvoudig maar voor een Biënnale bijzonder vruchtbaar uitgangspunt: José Mercés ervaring tegenover drie jonge manieren om de gitaar te begrijpen plaatsen. Het recital kijkt naar Juanito Mojama, naar Jerez, naar Mercés eigen geschiedenis en naar die avond in 2016, maar voorkomt dat het eerbetoon in nostalgie verandert.
De sleutel ligt in de overdracht. David de Arahal, José del Tomate en Manuel Cerpa zijn niet alleen begeleiders, maar maken deel uit van het artistieke argument. Zij zijn ‘degenen die eraan komen’, terwijl Mercé een stem inbrengt die al tot het collectieve geheugen van de flamenco behoort.
Op 20 september is het Teatro de la Maestranza de plaats waar deze twee tijden elkaar ontmoeten. Als de alarmoproep waarschuwt dat de cante verloren kan gaan, biedt het bestaan van de voorstelling zelf een antwoord: de cante leeft voort wanneer hij wordt gehoord, gedeeld en opnieuw van het ene paar handen naar het andere wordt doorgegeven.
Informatie gecontroleerd op 2 september 2026. Tijden, beschikbaarheid en toegangsvoorwaarden kunnen wijzigen; controleer vóór uw bezoek de officiële informatie.
In veel steden raken flamenco-tablao’s gemakkelijk uitverkocht, vooral in het weekend en in het hoogseizoen. Daarom is het, als je je data al weet, het belangrijkst om online te boeken.
Directe aanbeveling: boek online via onze website om je plek te garanderen en met alles geregeld aan te komen. Als je je bestemming al hebt, ga dan direct naar jouw stad om beschikbare opties en duidelijke aanbevelingen te bekijken.
Lees meer hierover met je favoriete AI:
Vond je dit artikel leuk? Deel het!:
Artikel gepubliceerd door:
Hotel Triana keert terug naar de Flamencobiënnale 2026 met drie Unieke Avonden: Mujeres gitanas, Uvitas negras en Andalucía en el tiempo. Data, artiesten, geschiedenis en tickets.
Gids voor flamencozang op de Flamencobiënnale van Sevilla 2026: grote meesters, gevestigde stemmen, nieuw talent, flamencofamilies, voorstellingen en belangrijke data.
Carmen Linares sluit de Flamencobiënnale van Sevilla 2026 af met Perlas a millares, een unieke avond voor 30 jaar Antología de la mujer en el cante.
