Over flamenco spreken is spreken over ontmoetingen tussen culturen, herinneringen en overdracht. Andalusië was eeuwenlang een plaats van samenleven, conflicten en culturele uitwisseling, en uit die complexe menselijke geschiedenis ontstond de flamenco. Binnen dit veelzijdige verhaal neemt de Roma-gemeenschap een fundamentele plaats in: niet als de enige oorsprong van het genre, maar als een van de belangrijkste drijvende krachten achter de ontwikkeling, het behoud en de vernieuwing ervan.
Ook UNESCO benadrukt dat flamenco voor talrijke gemeenschappen en groepen een uitdrukking van identiteit is, ‘in het bijzonder’ voor de Roma-gemeenschap, die een essentiële rol in de ontwikkeling ervan heeft gespeeld. Het Spaanse ministerie van Cultuur beschrijft flamenco eveneens als een pluriforme kunstvorm, waaraan zowel de Roma als de historische invloed van andere culturen wezenlijk hebben bijgedragen.
Om deze invloed te begrijpen, volstaat een lijst met beroemde artiesten niet. Zij leeft voort in families die repertoire en uitvoeringsstijlen doorgaven, in wijken en steden waar herkenbare stijlen ontstonden, op besloten feesten, in cafés cantantes, peñas en tablaos, en tegenwoordig ook in conservatoria, op festivals en op grote internationale podia.